ไปวัดสายตาทำแว่นใหม่ เนื่องในโอกาสคอนแทคเลนส์รายเดือนที่ใช้อยู่หมดและพอใส่แว่นแทนแล้วก็พบว่าสายตาสั้นขึ้นอีกเยอะ (มองระยะใกล้ๆ เมตรสองเมตรไม่ชัด) ปกติ จะวัด-ตัดที่ร้านแถวบ้าน แต่เกิดอยากลองไปวัดที่โรงพยาบาลดูบ้าง เลยไปที่ รพ.จักษุรัตนิน แถวอโศกดู (นั่ง MRT ไปลงเพชรบุรี แล้วเดินย้อนมาทางอโศกนิดเดียว)
ถ้าเป็นวัดเพื่อตรวจสายตา (โรค) ต้องนัดหมอก่อน แต่วัดสายตาตัดแว่นไม่ต้อง ไปได้เลย ไปถึงห้องแรก มีพยาบาลดูให้ เขาให้ใส่แว่นไว้ แล้วก็ให้เอาแท่งพลาสติกมาปิดตาทีละข้าง แล้วให้อ่านจอว่าเห็นรึเปล่า จากนั้นก็ให้ใช้พลาสติกที่มีรูด้านนึงอีกด้านทึบ มองผ่านรูเพื่ออ่าน
เสร็จจากห้องนี้ อีกห้องมีเจ้าหน้าที่มาวัดให้ (ไม่ใช่หมอ) เขาให้ถอดแว่นหรือใส่แว่น(จำไม่ได้แล้ว) แล้วมองไปที่จอด้านหลัง แล้วก็ถือแท่งๆ คล้ายไฟฉายๆ มาส่องๆ อะไรไม่รู้ ต่อมาก็วัดเหมือนร้านแว่นทั่วไปที่เอาคางวาง มีที่สแกน พอลองใส่เลนส์ตามที่วัดได้ใหม่ ปรากฎว่า เขาบอกว่าเราเป็น “ตาขี้เกียจ” (ไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย) เขาอธิบายว่า ตาซ้ายสายตาสั้นกว่าข้างขวามาก สมองเลยสั่งให้ใช้ตาขวามอง ตาซ้ายไม่ได้ใช้/แทบไม่ได้ใช้เลย (ปีที่แล้ว ข้างซ้ายสั้นประมาณ 500 ปีนี้พุ่งเป็น 700 ข้างขวา จาก 400-500 เป็น 600)(คิดว่าส่วนหนึ่งน่าจะมาจากการเล่นเน็ตผ่านมือถือตอนที่ถอดแว่นแล้ว ทั้งก่อนนอน หลังตื่น — หรี่ตาข้างนึงเพื่อมอง) เขาถามว่า ร้านที่เคยตัดบอกอะไรบ้างหรือเปล่า ก็ไม่เคยแฮะ … เขาบอกอีกว่า “จริงๆ เคสอย่างนี้ต้องพบคุณหมอนะ…ต้องใช้ตาซ้ายให้เยอะขึ้น…แต่อายุขนาดนี้แล้วคงไม่ทัน” อ้าว… พูดจบ เขาก็จับเลนส์นู่นนี่มาใส่ต่อไป และว่าทางแก้ก็คงต้องตัดแว่นถี่ขึ้น (จำไม่ได้แล้วว่าทำไม) หกเดือนให้มาวัดอีกครั้ง (ปกติวัดทุกปี) พอถามว่าแล้วต้องแก้ยังไงอีก เขาก็บอกว่าอยู่บ้านก็ให้ปิดตาขวาดูทีวีไรงี้ วันนี้ลองนั่งปิดตาข้างนึงอ่านหน้าจอคอมฯ นี่มึนเลยอะ
(ไม่เข้าใจว่าจะเล่าละเอียด[แต่ก็ไม่ละเอียด]ทำไม แต่พิมพ์ไปแล้วก็เลยตามเลยแล้วกัน แหะๆ)
ปล.ตอนแรกที่รู้ว่าเป็นโรคตาขี้เกียจไม่ได้ซีเรียสอะไร แต่พอกลับมาอ่านเจอบล็อกคนที่ต้องผ่าตัดเพราะโรคนี้แล้วก็แอบเสียว ผ่าสดด้วย บรื้อออ
