ดู “อ่านสันติภาพ”

เมื่อตอนบ่ายไปดูการแสดงอ่านบทละครของพระจันทร์เสี้ยวการละครที่สถาบันปรีดีฯ มา งานนี้เป็นหนึ่งในงานเทศกาลศิลปนานาพันธุ์ ที่จัด 24 ต.ค.-11 พ.ย. มีงานหลายแบบมาก ดูรายละเอียดได้ที่เว็บ http://www.pridiinstitute.com/autopage/show_page.php?h=48&s_id=98&d_id=98

การแสดงอันนี้คล้ายการแสดงละครเวที แต่มีข้อบังคับ (?) ว่าต้องมีการอ่าน จากที่ดูมามีทั้งอ่านจากหนังสือ เศษกระดาษ และผนัง!

มันเป็นการดูที่มาราธอนมาก เพราะมี 12 เรื่อง เล่นต่อกันเซ็ตละ 6 เรื่อง พักประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

ได้เก็บรูปมาบ้าง ไล่ดูได้ที่ twitpic จ้า เริ่มที่.. http://twitpic.com/mpcu6

รายละเอียดแต่ละเรื่อง http://crescentmoonspace.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html

แพะในหมู่บ้าน

-เล่าเรื่องผู้หญิงในหมู่บ้านคนนึงที่รำคาญแพะ

-ชอบตอนตัวละครเดินสลับที่ไปมา – ร้องเสียงแพะ

นางนวลกับมวลแมว ผู้สอนให้นกบิน

-เป็นการแสดงละครเวที ผสมกับให้คนดู 8 คนอ่านบทบรรยากาศที่ฉายบนผนัง สนุกมาก แต่ละคนเล่นได้น่ารักดี

จานบิน

-เอาหลายๆ อันทั้งบทสัมภาษณ์ของ ดร.อาจอง ชุมสาย มาผสมกับรายงาน ผสมนิยายของทินกร หุตางกูร เอกสารรายงานขององค์กร USO: Universal Spiritual Organization ฯลฯ แล้วยังเล่าเรื่องผสมงิ้วอีกต่างหาก สนุกดีอีกเรื่อง

You must love me

-ตัวแสดงมีผู้หญิงที่ร้องเพลง you must love me จาก Evita ในหลายๆ แบบทั้งอยู่หลังหนังสือพิมพ์ อยู่บนที่สูง (เก้าอี้) และผู้ชายที่คอยถ่าย-ฉายภาพผู้หญิงคนนี้ออกจอที่ใช้กระดาษหนังสือพิมพ์แทนพื้นสีขาว

-ช่วงตอบคำถาม คนแสดง (ดูในน่าจะคือคนเดียวกับคนสร้าง- วสุรัชต อุณาพรหม) บอกว่า มันมีอะไรอยู่ในเนื้อเพลงนี้เยอะมาก และพูดถึงที่หลวงวิจิตรวาทการเคยบอกว่า ละครสร้างชาติ แล้วก็ตั้งคำถามว่า ที่เห็นตามจอทีวีหนังสือพิมพ์ นั่นคือการสร้างสันติภาพหรือทำลายกันแน่ ตบท้ายด้วยว่า นักการเมืองหรือท่านผู้นำก็เหมือนนักแสดงที่มีนักสร้างสื่อจัดให้ว่าจะต้องสื่อออกไปยังไง

อัสลาม

-พี่สินีนาฏ เกษประไพ คนดำเนินรายการ ดูจบแล้วถึงกับบอกว่า พูดไม่ออกเลยทีเดียว ก็จริงของเขา บทดีมากๆ

Einstein quotes

-เอามาจากหนังสือของไอน์สไตน์และความเห็นของไอน์สไตน์เกี่ยวกับสันติภาพ

-ก่อนดู มีคำเตือนว่าเรื่องนี้คุกคามคนดู คุกคามจริง มาถึงมีการปากระดาษใส่คนดูด้วย lol

-ผู้หญิงคนเดิมจาก you must love me มาเล่นด้วย ชอบคนนี้จริงๆ เล้ย

-ผู้ชายที่เล่นเป็นไอน์สไตน์ “โลกก้าวกระโดดในเทคโนโลยี แต่ไม่ก้าวกระโดดในสัมพันธภาพของมนุษย์”

บ้านที่แท้จริง -ความว่าง

-เล่าเรื่องผสม ธรรมะ

-รู้สึกว่าตัววเองเข้าไม่ถึงธรรมะเท่าไหร่

ข่าวที่บรรณาธิการขว้างทิ้ง

-เล่าเรื่องข่าว (ที่ถูกมองว่าไม่เป็นข่าว) เด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตจากระเบิดในช่วงสงคราม โดยเด็กอยู่ในท่านอนกอดหมา

-ชอบช่วงท้ายที่เอาพาดหัวมาวางเรียงบนโปรเจคเตอร์

เพชรฌาต

-เพชรฌาตนั่งคุยกับฆาตกร (ฆาตกรช่วงแรก แสดงโดยคนเดียวกับไอน์สไตน์ข้างบน)

-เพชรฌาต “ทำไมเราต้องฆ่าคนที่เรารู้จัก เพื่อรักษาหลักการของคนที่เราไม่รู้จัก”

ฝูงมนุษย์กับ Mr.wing

-เล่าเรื่อง Mr.wing ของ Jimmy Liao กับเรื่องฝูงมนุษย์

-มีกีตาร์คลอไปด้วย คนที่เล่นกีต้าร์ตอนจบร้องเพลง เสียงดีมาก

ใครสนใจพรุ่งนี้ยังมีอีกวัน รอบแรกบ่ายโมง รอบสอง บ่ายสามโมงครึ่ง ที่สถาบันปรีดี ซ.ทองหล่อ

เมื่อตอนบ่ายไปดูการแสดงอ่านบทละครของพระจันทร์เสี้ยวการละครที่สถาบันปรีดีฯ มา งานนี้เป็นหนึ่งในงานเทศกาลศิลปนานาพันธุ์ ที่จัด 24 ต.ค.-11 พ.ย. มีงานหลายแบบมาก ดูรายละเอียดได้ที่เว็บ http://www.pridiinstitute.com/

อันที่ดูชื่อ “อ่านสันติภาพ” การแสดงอันนี้คล้ายการแสดงละครเวที แต่มีข้อบังคับ (?) ว่าต้องมีการอ่าน จากที่ดูมามีทั้งอ่านจากหนังสือ เศษกระดาษ และผนัง!

มันเป็นการดูที่มาราธอนมาก เพราะมี 12 เรื่อง เล่นต่อกันเซ็ตละ 6 เรื่อง พักประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

ได้เก็บรูปมาบ้าง ไล่ดูได้ที่ twitpic จ้า เริ่มที่.. http://twitpic.com/mpcu6

รายละเอียดแต่ละเรื่อง http://crescentmoonspace.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html

barcamp bangkok 3

(ในที่สุดก็มีวันนี้)

หลังจากกระโดดไปเล่าเรื่องนู้น เรื่องนี้ ก็ถึงคราวต้องเขียนเรื่องบาร์แคมป์ 3 จริงๆ เสียที ก่อนที่จะลืมว่าจะเขียนอะไร (บล็อกเกี่ยวกับบาร์ แคมป์ 2 เขียนเสร็จแล้ว แต่ลืมอัพ และหาไม่เจอแล้ว TT_TT) บาร์แคมป์ ครั้งที่ 3 (25-26 พ.ค.) จัดที่ ม.ศรีปทุม โดยเป็นความตั้งใจออก แบบให้มีการค้างคืน จะได้เป็นแคมป์จริงๆ สมชื่อ

ฮ่องกง

อาทิตย์ที่ผ่านมา ไปอบรมเชิงปฏิบัติการที่ฮ่องกงมาเป็นเวลา 3 วัน (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)
เป็นการเดินทางที่ออกจะงงๆ หน่อย เพราะไม่ได้เตรียมตัวเท่าไหร่ (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)
ได้แวะไปเที่ยวเล่นมานิดหน่อยหลังการอบรมแต่ละวัน (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)

ตอนนี้กลับมาถึงเมืองไทยแล้วเรียบร้อย 

ตัดผม

บล็อกนี้ลัดคิวเรื่องบาร์แคมป์ 3 (ยังจะเขียนอยู่เรอะ?) เล่าเรื่องประสบการณ์ตัดผมกับร้านแถวที่ทำงาน

ปกติแล้ว ไปตัดผมบ่อยมาก สองสามเดือนก็ต้องตัดที เพราะรำคาญ ถ้าเอามือรวบผมได้เมื่อไหร่แปลว่ายาวแล้ว ถึงเวลาตัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีร้านประจำ เห็นร้านแล้วอยากตัดก็ตัด แต่ต้องเป็นร้านแบบบ้านๆ อยู่ตามตึกแถว ประเภทมีช่างไม่กี่คน (เคยไปร้านในห้างครั้งนึง เหมือนเข้าไปในโรงงาน สระกับคนนึง ตัดกับคนนึง ไดร์กับอีกคนนึง มีกระจกเรียงเต็มไปหมด ให้ความรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องพิกล) ก่อนหน้านี้ พอดีแวะไปเชียงใหม่เลยแวะไปตัดผมร้านแม่ของเพื่อนที่ทำงาน

บอกแม่เพื่อน ว่าจะซอยสั้นธรรมดาและตัดผมหน้าม้า แม่ตัดเสร็จ รู้สึกว่าผมหน้ายังสั้นได้อีก เลยขอให้แม่เพื่อนช่วยตัดขึ้นไปอีก พอจะขออีกรอบ แกบอก พอแล้วเนอะ เดี๋ยวจะสั้นเกินไป ก็เลยเลยตามเลย (เข้าใจได้ว่า แกรับไม่ได้ เพราะแกตัดผมให้ลูกเรียบร้อยมาก)

ล่าสุด เพิ่งไปตัดผมแถวที่ทำงานมา หลังจากรู้สึกว่าผมยาวอีกแล้ว

bookfair09

 

โครม….

 

เปล่า ไม่ได้จะเล่าเรื่องเบราเซอร์ แต่จะเล่าเหตุการณ์เมื่อตอนค่ำ

วันนี้ ใช้ชีวิตช่วงบ่ายอยู่ในห้องสมุด เพื่อหาข้อมูลเขียนงาน ขากลับรู้สึกอยากนั่งลมโกรกๆ เลยเลือกไปนั่ง 47 ที่ป้ายรถเมล์ตรงท่าช้าง ระหว่างรอก็นึกทวนในหัวว่ามีงานอะไรที่ต้องทำอีกบ้าง ใกล้วันหยุดทีไร งานจี้ตูดทุกที … งานที่ต้องส่งคืนนี้ งานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ข้อมูลที่ต้องหาเพิ่ม งานที่ต้องปริ้นท์ …. โครม … รถชน? หันไปดูทางหัวมุมตรงลานท่าช้าง (เขาเรียกงี้ป่าว) ภาพที่เห็นคือ รถเมล์เล็กสีเขียว สาย 203 เสยสามล้อขึ้นมาบนฟุตบาท พวกพี่ผมยาวที่นั่งกันอยู่ที่ด้านหลังป้ายรถเมล์ (ดูตอนหลังเห็นมีกีตาร์ เป็นคนที่มาเป็นเล่นเพลงเปิดหมวก?) ตะโกน “เฮ้ยๆๆๆ” แล้วก็วิ่งๆๆๆๆๆ ไปที่จุดเกิดเหตุ ไอ้เราก็วิ่งไปกับเขาด้วย (ไปหมดป้ายอะ มันใกล้กันมาก)

Fw: ส่งต่อ: ผลิตซ้ำ: ตั้งคำถาม

พอดีกำลังมีอารมณ์ … ความรู้สึกบางอย่างและหลายอย่างกับการส่งต่ออีเมล เลยคิดถึงบทสนทนารอบตัวที่เกิดในต่างกรรมต่างวาระก่อนหน้านี้ แต่พูดถึงเรื่องเดียวกันคือการฟอร์เวิร์ดเมลขึ้นมา

เราเองยังคิดได้ไม่สุด แต่เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านและหมกมุ่นไปกว่านี้ เลยไปขออนุญาตเจ้าของข้อความ “ผลิตซ้ำ” มันไว้ก่อน เพื่อคิดต่อในภายหลัง …

 

 “การส่งต่อ มันคือการผลิตซ้ำข้อมูล…  การกดฟอร์เวิร์ดมันง่ายก็จริง แต่ต้องตรวจสอบตัวเองว่า เราส่งต่อนั้นเพื่ออะไร เพราะผู้กดส่งต่อก็คือผู้ผลิตซ้ำข้อมูลใหม่…ดังนั้น ต้องทบทวนว่า ที่ส่งไปน่ะ เพื่ออะไร ระหว่าง ๑ เชื่อว่าเป็นข้อเท็จจริง พิสูจน์ได้ เอาเลย… ส่งโลด และร่วมรับผิดชอบในข้อมูลนั้นด้วย / ๒ ส่งต่อเพื่อเล่นสนุกกับข้อความความเห็น หรือเพื่อประจานบุคคลในเนื้อหานั้นๆ ก็ต้องระมัดระวังให้มากๆ เพราะหากมันไม่ใช่ข้อเท็จจริง ที่พิสูจน์ได้ มันเท่ากับกำลังก่อ criminal”

 โดย @theniw [CC]

 

ส้อมที่กิน (ไม่) ได้

เมื่อเช้าตื่นทันกินข้าวเช้าพร้อมที่บ้าน พอเดินไปหยิบจาน ช้อน ส้อม เพื่อกินข้าว พอดีว่ามีส้อมวางอยู่ในแก้วใบนึงบนโต๊ะก่อนแล้ว แม่บอกว่า “ส้อมอันนั้นกินได้” ด้วยความอยากแกล้ง เลยแกล้งถามแม่ว่า “ส้อมที่ไหนกินได้” แม่บอกว่า “ส้อมเขียวหวานไง” โอ้ว … ช่างคิดได้ แถมไวมาก ตั้งตัวไม่ทัน ด้วยความอยากลองมุข พอพ่อตามมาสมทบนั่งกินข้าวด้วย เลยถามพ่อ “ส้อมอะไรกินได้ รู้เปล่า” พ่อบอก “ไม่รู้” พอเฉลยว่า “ส้อมเขียวหวาน” พ่อเงียบไปแป๊บนึง แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “ไม่ใช่ ส้อมตีน เหรอ” …

วัน “รัฐธรรมนูญ” และ “สิทธิมนุษยชนสากล”

หลังจากอ่านบล็อก เรื่องพุธนี้หยุดไหม  ของ @ipats แล้ว ก็นึกเรื่องที่ใกล้ๆ กันขึ้นมาได้

ตามปกติ ที่ออฟฟิศจะมีอาจารย์มาสอนภาษาอังกฤษทุกวันพุธ เมื่ออาทิตย์ก่อน หลังเลิกเรียน Alec ครูที่สอน ถามขึ้นว่า อาทิตย์หน้าเป็นวันหยุดรัฐธรรมนูญ ทุกคนจะมาเรียนกันรึเปล่า 

เลยตอบไปว่า ยังไงก็ได้ เพราะรัฐธรรมนูญไม่ได้มีความสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว (หลังจากถูกฉีก ถูกปู้ยี่ปู้ยำซะเละ)

Alec เลยบอกว่า วันที่ 10 นี้ก็เป็นวันสิทธิมนุษยชนสากลด้วย แต่ว่าสิทธิมนุษยชนก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรแล้วเหมือนกัน

Share- ri– ty Concert

[บล็อกนี้ประชาสัมพันธ์คอนเสิร์ตที่น้องชายกับเพื่อนๆ ร่วมกันจัดจ้า]

แบ่งกันนะคอนเสิร์ต