ที่รัฐสภา ในโรงอาหารเขตร้อน (เขตหนาวเป็นของ “ผู้ทรงเกียรติ”) มีร้านขายน้ำอยู่ร้านหนึ่ง ป้าคนขายชื่อ ป้าจุก แกขายพวกน้ำต่างๆ น้ำแดง น้ำเขียว นมเย็น ชาเย็น กาแฟโบราณ กาแฟเนส น้ำบ๊วย ฯลฯ วันหนึ่งน้องคนหนึ่งทักขึ้นว่า ป้าแกขายกาแฟมีจุดยืนและยึดมั่นในหลักการเนอะ พอถามว่าทำไม น้องตอบว่า เพราะแกชงทีละแก้ว ทีละแก้ว ให้ลูกค้า ทั้งที่ถ้าเอาเร็วเข้าว่า แกชงใส่โหลไว้แล้วเทขายเอาก็ได้ สะดวกกว่ากันเห็นๆ ยิ่งลูกค้าเยอะขนาดนั้น ถ้าทำอย่างที่ว่า ขายได้เยอะขึ้นอีกพะเรอเกวียน เพราะมีหลายครั้งที่คนสั่งรอนานจนเปลี่ยนใจ แต่ป้าจุกไม่ได้ทำอย่างนั้น แกยังคงชงทีละแก้วๆ
เพราะฉะนั้น เราเลยยกให้แกเป็นคนชงกาแฟที่มีจุดยืน
หลายวันต่อมา น้องอีกคนทักว่า ป้าจุกแกขายกาแฟข้ามชาติ … อะไรฟระ … “ก็สั่งชาตินี้ได้ชาติหน้าไง” อื้มมม… จริงแฮะๆ เรื่องของเรื่องคือรอนาน เพราะคนสั่งเยอะมาก และแกก็ทำทีละแก้วอย่างที่เล่าไปแล้ว
ป้าจุก คนขายกาแฟข้ามชาติ…




ก๊าก… มุกเด็ดประจำสภา
เวลาไปซื้อกาแฟร้านป้าจุก
มีรสชาติประจำ รสเดียวกันกับพี่อีกคน คือ ชาเย็น ไม่เน้นหวาน
ใครจะไปซื้อก็ได้ ถ้าอยากได้รสนี้ แค่บอกป้าจุกว่า
“ชาเย็นของผู้หญิงที่สวยที่สุดในสภา”
ล้อเล่ลลลล ตอนนี้ป้าจุกคงลืมไปแล้ว