ปลาป่วย

ชั้นล่างของบ้าน เปิดเป็นร้านขายของ เลยไม่มีที่ว่างให้เลี้ยงสัตว์ได้ นอกจากวางตู้ปลาของพ่อ แถมเมื่อก่อนแถวบ้านมีหมาตัวใหญ่ ที่เคยกัดพ่อ และงับเพื่อนข้างบ้านมาแล้ว เวลาเจอหมา พ่อเลยชอบกลัวว่า หมาจะมากัดลูก– เดาว่านี่ก็เลยเป็นสาเหตุให้เรากับน้องๆ กลัวหมา ไม่กล้าจับหมาแมว อ้อ จริงๆ ก็มีแมวหลงมาเหมือนกัน แต่มันจะอยู่โซนหลังบ้าน ไม่มาป้วนเปี้ยน เพราะงั้นก็เลยไม่ถูกกับสัตว์หรืออะไรขนๆ ซักเท่าไหร่

จำได้ว่า ตอนที่อ่าน wildlife (สัตวแพทย์มือใหม่ หัวใจเมโลด)ี้ เล่มสิบกว่าๆ ที่แนะนำวิธีเลี้ยงปลาทอง แล้วก็อยากเลี้ยงขึ้นมา แต่ก็ทำได้แค่อยาก เพราะขืนเลี้ยงมีหวังมันต้องไม่รอดแน่—จัดการชีวิตตัวเองยังไม่ได้ แล้วจะไปจัดการชีวิตปลาน้อยได้ไง

 

วันนี้อยู่บ้าน ตอนเย็นลงไปนั่งกินขนม เลยได้ยินแม่คุยกับคนรู้จักที่บ่นว่า วันก่อน ปลาที่บ้านทยอยกันตาย เพราะไม่ค่อยมีคนสนใจ “มันร้อน เอามือลงไปในน้ำ น้ำอุ่นๆ” แม่บอกแล้วก็เล่าว่า อาทิตย์ก่อน พ่อก็เอาน้ำแข็งมาใส่ตู้ปลาซะสองถุง เป็นอันว่าปลารอด วันก่อนอีก แม่เห็นท้องปลามันพองๆ “เหมือนกับมันกินแล้วไม่ย่อย” แม่เลยเอาอีโน (คลายกรดลงแน่นเฟ้อ) เทลงตู้ ฟองฟ่อด พระเจ้า! เท็ตโชมากๆ เข้าใจอะไรขนาดนั้น ยังๆ ไม่หมด ปลาหัวทิ่ม แม่เอาเกลือใส่ตู้ ปลาก็หายดี แล้วยังเคยบดพาราเซตามอน ใส่ลงไปด้วย (ที่เล่ามา แม่บอกว่าพ่อไม่รู้ ขืนรู้มีหวังโวยวายแน่—แต่พ่อเองก็ใส่น้ำแข็งในตู้ปลาเหมือนกันแหละ)