เก่า

วันก่อน (อาทิตย์ก่อน) เรียกแท็กซี่ไปท่าพระจันทร์ เจอแท็กซี่เก่า แปะป้ายประกาศตัวว่า แท็กซี่เก่า ราคาเก่า ลุงคนขับหันมาเล่า (หรือถามเอง จำไม่ได้) ว่า รถแกเก่าแล้ว เลยไม่ไปปรับราคา ถือว่าคืนกำไรให้ผู้โดยสาร

ยังไม่พอ รถติดไฟแดง แกก็พูดขึ้นว่า “รถเก่า ราคาเก่า มีเพลงเก่าให้ฟังด้วย” พูดไม่พูดเปล่า แกหยิบขลุ่ยเพียงออ ที่เหน็บไว้แถวกระจกด้านหน้ารถออกมาเป่า เพลงอะไรไม่รู้ จนจบเพลง แถมอีกเพลงด้วย แต่ไม่จบ จากนั้น พอติดไฟแดงอีก แกก็คว้าออกมาอีก หนนี้เลยขอถ่ายรูปไว้ …

แกขับของแกไปเรื่อย เลยชมว่า ลุงขับไม่ซีเรียสดี บางคันที่ขึ้น พอรถติดเขาจะหงุดหงิด กระฟัดกระเฟียด แถมขับกระชากๆ จะอ้วกเอา (แม้จะเข้าใจว่า รถติดมันเสียเวลาทำมาหากินเขา แต่ก็ไม่น่าหงุดหงิดขนาดน้านนน)

นั่งรถไปเรื่อย ก่อนถึงเยาวราช แกขับไปทางโอเดียน (หลังซุ้มพระเทพฯ) แล้วก็บอกให้สังเกตว่ามีผู้หญิงมานั่งๆ เดินๆ อยู่หน้าตึกแถว แถวๆ นั้นอยู่หลายคน “มาขายของ” แกว่า กลางคืนเขาจะอยู่ที่วงเวียน 22 กรกฎา แต่กลางวันร้อน เลยมาหลบแดด

ขับไปอีก แกชะลอรถและชวนให้สังเกตวัดคณิกาผล แกว่า คณิกา แปลว่า หญิงงามเมือง ผล หมายถึง … (จำไม่ได้) แล้วก็เล่าว่า วัดนี้สร้างโดยแม่เล้า ที่ทำธุรกิจนี้จนรวย และสำนึกตัวได้ เลยสร้างวัดล้างบาป (ค้นหาดูเห็นว่าสร้าง 2376) เลยเริ่มรู้สึกว่า ลุงชิวมากไปแล้ว (อ้าวแล้วบ่นรถที่รีบทำไม??) (นั่งตั้งนานเพิ่งรู้สึกตัว) รถเก่า ราคาเก่า เพลงเก่า แล้วยังพาทัวร์ย่านเก่าอีก … แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร กลัวลุงเสียกำลังใจ พอถึงท่าพระจันทร์ จ่ายตังค์ ลุงมีอวยพรอีก จำไม่ได้อีกแล้วว่าลุงอวยว่าอะไร

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า …