ตัดผม

บล็อกนี้ลัดคิวเรื่องบาร์แคมป์ 3 (ยังจะเขียนอยู่เรอะ?) เล่าเรื่องประสบการณ์ตัดผมกับร้านแถวที่ทำงาน

ปกติแล้ว ไปตัดผมบ่อยมาก สองสามเดือนก็ต้องตัดที เพราะรำคาญ ถ้าเอามือรวบผมได้เมื่อไหร่แปลว่ายาวแล้ว ถึงเวลาตัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีร้านประจำ เห็นร้านแล้วอยากตัดก็ตัด แต่ต้องเป็นร้านแบบบ้านๆ อยู่ตามตึกแถว ประเภทมีช่างไม่กี่คน (เคยไปร้านในห้างครั้งนึง เหมือนเข้าไปในโรงงาน สระกับคนนึง ตัดกับคนนึง ไดร์กับอีกคนนึง มีกระจกเรียงเต็มไปหมด ให้ความรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องพิกล) ก่อนหน้านี้ พอดีแวะไปเชียงใหม่เลยแวะไปตัดผมร้านแม่ของเพื่อนที่ทำงาน

บอกแม่เพื่อน ว่าจะซอยสั้นธรรมดาและตัดผมหน้าม้า แม่ตัดเสร็จ รู้สึกว่าผมหน้ายังสั้นได้อีก เลยขอให้แม่เพื่อนช่วยตัดขึ้นไปอีก พอจะขออีกรอบ แกบอก พอแล้วเนอะ เดี๋ยวจะสั้นเกินไป ก็เลยเลยตามเลย (เข้าใจได้ว่า แกรับไม่ได้ เพราะแกตัดผมให้ลูกเรียบร้อยมาก)

ล่าสุด เพิ่งไปตัดผมแถวที่ทำงานมา หลังจากรู้สึกว่าผมยาวอีกแล้ว

พี่ช่างตัดผมเป็นเกย์ เป็นคนละเอียดมาก ถามด้วยว่าปกติสระผมบ่อยมั้ย เซ็ตผมรึเปล่า แถมชวนคุยไปๆ มาๆ เลยทำให้รู้ว่าในซอยมีคนตายบ่อย มีทั้งฆ่ากันตาย (ตึกที่ตัดผมอยู่เลย) ไฟช็อตตาย ผูกคอตาย ฯลฯ แต่เขาก็สรุปว่า เพราะซอยนี้คนอยู่กันเยอะ มันก็เลยเรื่องแยะ

เขาตัดๆ เล็มๆ ผมไปเรื่อย พอถึงผมหน้า เราก็บอกเอาหน้าม้าขึ้นไปเหนือคิ้ว เขาก็ตัดให้ โดยบอกว่าจะค่อยตัดขึ้นไปทีละนิดละกัน ถ้าจะเอาอีกก็บอก (เป็นใครก็คงต้องกลัวพลาด เดี๋ยวสั้นเกินแล้วจะซวย)

“เอ่อ ขอขึ้นไปอีกค่ะพี่”

“ค่ะ โอมั้ยค่ะ”

“อืมม ตัดอีกได้ไหมค่ะ”

“ค่ะ”

“ขึ้นไปอีกค่ะพี่”

“แร้วงงงงงงง ได้เลยค่ะ พี่จัดให้ อย่างงี้แปลว่าคิดมาจากบ้านแล้ว”

“แหะๆ อาจจะไม่ได้คิดก็ได้ค่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ อย่างงี้แปลว่าคิดมาแล้ว แต่อาจจะแบบ ไม่ได้ปรึกษาใคร”

“…แหะๆ” (อึ้งมวากกกกกก)

จากนั้น พี่แกก็เล่าว่า แกเองก็เป็น ระหว่างรอทำผมลูกค้าอยู่ (รอน้ำยาหรือไงเนี่ย) แล้วเกิดอยากตัดหน้าม้าขึ้นมา แกเลยตัดๆๆ พอกลับมาทำผมลูกค้ายังงง บลา บลา บลา…)

…………………..

ใจจริงอยากตัดขึ้นไปอีก แต่พอเจอทักก็เลยแอบไม่กล้าบอกเขาแล้วอ่ะ