เมื่อตอนบ่ายไปดูการแสดงอ่านบทละครของพระจันทร์เสี้ยวการละครที่สถาบันปรีดีฯ มา งานนี้เป็นหนึ่งในงานเทศกาลศิลปนานาพันธุ์ ที่จัด 24 ต.ค.-11 พ.ย. มีงานหลายแบบมาก ดูรายละเอียดได้ที่เว็บ http://www.pridiinstitute.com/

อันที่ดูชื่อ “อ่านสันติภาพ” การแสดงอันนี้คล้ายการแสดงละครเวที แต่มีข้อบังคับ (?) ว่าต้องมีการอ่าน จากที่ดูมามีทั้งอ่านจากหนังสือ เศษกระดาษ และผนัง!

มันเป็นการดูที่มาราธอนมาก เพราะมี 12 เรื่อง เล่นต่อกันเซ็ตละ 6 เรื่อง พักประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

ได้เก็บรูปมาบ้าง ไล่ดูได้ที่ twitpic จ้า เริ่มที่.. http://twitpic.com/mpcu6

รายละเอียดแต่ละเรื่อง http://crescentmoonspace.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html

แพะในหมู่บ้าน
-เล่าเรื่องผู้หญิงในหมู่บ้านคนนึงที่รำคาญแพะ
-ชอบตอนตัวละครเดินสลับที่ไปมา – ร้องเสียงแพะ

นางนวลกับมวลแมว ผู้สอนให้นกบิน
-เป็นการแสดงละครเวที ผสมกับให้คนดู 8 คนอ่านบทบรรยากาศที่ฉายบนผนัง สนุกมาก แต่ละคนเล่นได้น่ารักดี

จานบิน
-เอาหลายๆ อันทั้งบทสัมภาษณ์ของ ดร.อาจอง ชุมสาย มาผสมกับรายงาน ผสมนิยายของทินกร หุตางกูร เอกสารรายงานขององค์กร USO: Universal Spiritual Organization ฯลฯ แล้วยังเล่าเรื่องผสมงิ้วอีกต่างหาก สนุกดีอีกเรื่อง

You must love me
-ตัวแสดงมีผู้หญิงที่ร้องเพลง you must love me จาก Evita ในหลายๆ แบบทั้งอยู่หลังหนังสือพิมพ์ อยู่บนที่สูง (เก้าอี้) และผู้ชายที่คอยถ่าย-ฉายภาพผู้หญิงคนนี้ออกจอที่ใช้กระดาษหนังสือพิมพ์แทนพื้นสีขาว

-ช่วงตอบคำถาม คนแสดง (ดูในน่าจะคือคนเดียวกับคนสร้าง- วสุรัชต อุณาพรหม) บอกว่า มันมีอะไรอยู่ในเนื้อเพลงนี้เยอะมาก และพูดถึงที่หลวงวิจิตรวาทการเคยบอกว่า ละครสร้างชาติ แล้วก็ตั้งคำถามว่า ที่เห็นตามจอทีวีหนังสือพิมพ์ นั่นคือการสร้างสันติภาพหรือทำลายกันแน่ ตบท้ายด้วยว่า นักการเมืองหรือท่านผู้นำก็เหมือนนักแสดงที่มีนักสร้างสื่อจัดให้ว่าจะต้องสื่อออกไปยังไง

อัสลาม
-พี่สินีนาฏ เกษประไพ คนดำเนินรายการ ดูจบแล้วถึงกับบอกว่า พูดไม่ออกเลยทีเดียว ก็จริงของเขา บทดีมากๆ

Einstein quotes
-เอามาจากหนังสือของไอน์สไตน์และความเห็นของไอน์สไตน์เกี่ยวกับสันติภาพ
-ก่อนดู มีคำเตือนว่าเรื่องนี้คุกคามคนดู คุกคามจริง มาถึงมีการปากระดาษใส่คนดูด้วย lol
-ผู้หญิงคนเดิมจาก you must love me มาเล่นด้วย ชอบคนนี้จริงๆ เล้ย
-ผู้ชายที่เล่นเป็นไอน์สไตน์ “โลกก้าวกระโดดในเทคโนโลยี แต่ไม่ก้าวกระโดดในสัมพันธภาพของมนุษย์”

บ้านที่แท้จริง -ความว่าง
-เล่าเรื่องผสม ธรรมะ
-รู้สึกว่าตัววเองเข้าไม่ถึงธรรมะเท่าไหร่

ข่าวที่บรรณาธิการขว้างทิ้ง
-เล่าเรื่องข่าว (ที่ถูกมองว่าไม่เป็นข่าว) เด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตจากระเบิดในช่วงสงคราม โดยเด็กอยู่ในท่านอนกอดหมา
-ชอบช่วงท้ายที่เอาพาดหัวมาวางเรียงบนโปรเจคเตอร์

เพชรฌาต
-เพชรฌาตนั่งคุยกับฆาตกร (ฆาตกรช่วงแรก แสดงโดยคนเดียวกับไอน์สไตน์ข้างบน) จากฝ่ายถามว่าฆาตกรฆ่ามากี่คนแล้ว เพชรฌาตถูกให้เล่าเรื่องของตัวเองเสียเอง
-เพชรฌาต “ทำไมเราต้องฆ่าคนที่เรารู้จัก เพื่อรักษาหลักการของคนที่เราไม่รู้จัก”

ฝูงมนุษย์กับ Mr.wing
-เล่าเรื่อง Mr.wing ของ Jimmy Liao กับเรื่องฝูงมนุษย์
-มีกีตาร์คลอไปด้วย คนที่เล่นกีต้าร์ตอนจบร้องเพลง เสียงดีมาก

ใครสนใจพรุ่งนี้ยังมีอีกวัน รอบแรกบ่ายโมง รอบสอง บ่ายสามโมงครึ่ง ที่สถาบันปรีดี ซ.ทองหล่อ

(ในที่สุดก็มีวันนี้)

หลังจากกระโดดไปเล่าเรื่องนู้น เรื่องนี้ ก็ถึงคราวต้องเขียนเรื่องบาร์แคมป์ 3 จริงๆ เสียที ก่อนที่จะลืมว่าจะเขียนอะไร (บล็อกเกี่ยวกับบาร์ แคมป์ 2 เขียนเสร็จแล้ว แต่ลืมอัพ และหาไม่เจอแล้ว TT_TT) บาร์แคมป์ ครั้งที่ 3 (25-26 พ.ค.) จัดที่ ม.ศรีปทุม โดยเป็นความตั้งใจออก แบบให้มีการค้างคืน จะได้เป็นแคมป์จริงๆ สมชื่อ

งานนี้เราเตรียมเรื่องไปพูด 2 เรื่องด้วยกัน คือเรื่อง ทวิตยังไงไม่ให้ถูก rt หื่น กับสร้างนิสัยขึ้นบันไดเลื่อนกัน (let’s keep any side on escalator) คิดๆ มาตลอดอาทิตย์ก่อนงาน แต่ก็มาปั่นสไลด์เอาวันศุกร์เช่นเดียวกับอีกหลายๆ คน ปั่นสไลด์ไปก็ตื่นเต้นไป เพราะไปงานบาร์แคมป์มา 2 ครั้ง ยังไม่เคยพูดเสียที แถมทำไปก็เปลี่ยนโครงเรื่อง เปลี่ยนวิธีเล่าไป-มาอยู่ตลอด และเพราะพูดเรื่องทวิตเตอร์ ซึ่งจะอ้างถึงบางคนที่ล็อกการอัพเดตเอาไว้อย่าง @celerachan กว่าจะนึกได้ว่า ต้องขอเจ้าตัวก่อนก็ดึกแล้ว คืนนั้นเลยส่ง direct message ไปขอเจ้าตัวไว้ ตื่นมาตอนเช้าก็พบข้อความอนุญาต (“อัพเดตของ @celerachan เป็นสาธารณะไปแล้ว” คุ้นๆ ว่ามีคนพูดประโยคนี้ในงาน)

สำหรับเรา บรรยากาศในเช้าวันแรกของงานบาร์แคมป์ 3 ค่อนข้างสบายๆ กว่าบาร์แคมป์ครั้งแรก (ตอนนั้นแทบไม่รู้จักใครเลย) ส่วนหนึ่งคง เพราะได้รู้จักหลายๆ คนมากขึ้นผ่านทั้งทางทวิตเตอร์และงานต่างๆ ที่ได้แวะเวียนไปเจอกัน ทั้งหมดทั้งปวง ถ้าไม่นับตอน “พิธีกล่าวเปิดงาน– อสัมมนา–” แล้ว ก็ถือว่าลงตัวดี (โอเค มันอาจจะไม่ได้ถึงกับแย่ แต่ก็แค่ไม่ชอบน่ะ)

ช่วงเช้า ห้องย่อยต่างๆ เริ่มต้นที่ 11.30 น. เราเข้า network 2.0, เรื่อง HR (จำหัวข้อไม่ได้) @risingtop และ @nsom มาสอนเขียน resume และห้อง @kennyhass ที่พูดเรื่องทำไมซีซีไม่มี ประโยชน์สำหรับนักเขียนนิยาย

กินข้าวกลางวันเสร็จ ปรากฏว่า หัวข้อที่แปะไปถูกเอาไปจัดเวลาในตารางแล้วทั้งสองอัน ตอนนั้นตื่นเต้นสุดๆ ในหัวคิดเรื่องเพิ่มนู่นเพิ่มนี่ลงไปในสไลด์เรื่อง rt ต่ออีกหน่อย แต่ก็ไม่อยากพลาดห้องอื่นๆ เลยเข้าดะเลย (มีแอบแว่บนิดหน่อย)

เนื่องจากก่อนไปกินข้าวกลางวัน @everysundays เพื่อนของ @bo_ho พูดเรื่อง CMS showdown ให้ฟังคร่าวๆ ประกอบกับเคยได้ยินคน พูดกันในทวิตเตอร์ก่อนวันงานเยอะมาก เลยตัดสินใจเข้าไปฟังห้อง CMS showdown – intro ปรากฏว่าคนล้นหลาม ต้องนั่งพื้นกันเลยทีเดียว แต่ละคนเชือดเฉือนฝีปากกันสุดฤทธิ์ แม้จะฟังรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง (ถึงมาก) แต่ก็ยังนั่งขำไปได้ตลอด session (เอ่อ มาฟังเอาฮาอย่างเดียว)

หัวข้อต่อมา เรื่อง 100 นางแบบใน 3 เดือน ของน้า @poakpong ที่สัมภาษณ์ตากล้องที่ถ่ายรูปนางแบบได้ถึง 100 คนใน 3 เดือน ถึงคนจะไม่เยอะเท่าห้อง CMS แต่ก็นับว่าได้รับความสนใจพอสมควร ตลอดการสัมภาษณ์ก็มีเสียงฮือฮาออกมาเป็นระยะๆ

มาถึงหัวข้อของเราเอง เรื่องทวิตเตอร์ถูกจัดให้พูดก่อน เราพูดไล่ตามสไลด์จบในเวลาไม่ถึง 10 นาที สไลด์ที่เตรียมไปคงสั้นเกิน เข้าใจเอาเองว่า คงเป็นหัวข้อที่ใช้เวลาน้อยสุดแล้ว (ทั้งหมดไม่เกิน 15 นาที) จริงๆ มีประเด็นน่าสนใจต่อจากนั้นเยอะ ทั้งเรื่องความเป็นส่วนตัวของคน ที่ล็อกการอัพเดต หรือเรื่องการทวิตเลขทะเบียนรถแท็กซี่จะถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิของเขาไหม แต่เพราะความเป็นมือใหม่ในการอยู่หน้า ห้อง เลยทำให้การสนทนาไม่ค่อยไหลลื่นเท่าไหร่

ก่อนจะพูดหัวข้อที่สอง ได้ไปฟังห้องของ @DrRider ที่พูดเรื่อง 5 ปีในออสเตรเลีย (“ดร.ตัวจริงดูเครียดกว่าใน ทวิตเตอร์” ใครไม่รู้บอกเราวันนั้น lol) หัวข้อที่สองของเรา สไลด์สั้นอีกตามเคย แต่จริงๆ ก็คืออยากให้เป็นวงแลกเปลี่ยนกันอยู่แล้ว หลาย คนที่เข้ามาฟังมีไอเดียน่าสนใจหลายอัน เรื่องจะรณรงค์ให้คนยืนชิดไปข้างไหนซักข้างบนบันไดเลื่อน ชอบของ @wiennat ที่เสนอให้เอาราวบันไดเลื่อนออกข้างนึง คนจะยืนชิดไปอีกทางแน่ๆ @tgz เสนอทำเสื้อยืดที่มีข้อความรณรงค์อยู่ด้านหลัง อันนี้ก็น่าทำนะ รู้สึกว่าพูดรอบสองนี่ไหลลื่นกว่าตอนรอบแรก อาจเพราะคนที่เข้ามาฟังก็มีเรื่องที่อยากจะแลกเปลี่ยน และเราเองก็ไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่แล้ว (กลัวการพูด หน้าชั้นและไมค์(ยกเว้นคาราโอเกะ) – ตอนมัธยม เคยต้องไปสอบอ่านกลอนหน้าห้อง ประหม่ามากจนเสียงเหน่อ อาจารย์ถึงกับถามว่าเป็นคนสุพรรณรึเปล่า)

จากนั้นก็ไปฟังห้องของนักศึกษาที่เตรียมทำโปรเจ็คจบเรื่องโปรแกรมสำหรับผู้พิการทางสายตา ต่อด้วยเรื่อง social bookshelf โดย @31o5 เสียดายที่วันนั้นไม่ได้เอาหนังสือไปด้วย เป็นโครงการที่น่าสนุกดี (ดูเพิ่มที่ http://socialbookshelf.org/)

หลังข้าวเย็น มี CMS showdown แรกๆ พวกเราที่ไม่รู้จะทำอะไรก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย สักพัก @jiew ก็ขอให้ @markpeak  พรีเซ็นต์สไลด์ เรื่องชุมชนออนไลน์ให้ฟัง พวกเราหลายคนเลยไปนั่งฟังกะเค้าด้วย ระหว่างฟัง มีดนตรีประกอบจากฝั่งเวที เล่นได้สนุกดี หลังฟัง @markpeak เสร็จไม่นาน ก็ไปนั่งจับกลุ่มฟัง @rawitat เล่าเรื่องเว็บมหา’ลัย ที่ทำอะไรขัดกับธรรมชาติของเว็บ เช่น จะอัพเดททีต้องเซ็นอนุมัติกันเป็นขั้นๆ ไปทำให้ล่าช้า ยังไงไม่รู้แต่ทำให้นึกถึงครั้งนึงที่เข้าไปในเว็บของสภาฯ เพื่อดูวาระการประชุมพิจารณาร่างกฏหมาย แล้วก็เจอไฟล์ภาพที่สแกนจากเอกสารที่ปริ้นท์ออกมาอีกที (คือถ้าพิมพ์เป็นเอกสารแล้ว ทำไมถึงไม่ อัพโหลดมันขึ้นเว็บไปเลย ดันอุตส่าห์ พิมพ์ > ปริ้นท์ > สแกน > อัพโหลดขึ้นเว็บ)

นั่งคุยกันได้พักใหญ่ๆ ก็แยกย้าย จากนั้นไม่นานก็มีปอมปอมเกิร์ลของ ม.ศรีปทุม มาเต้นโชว์ หันไปอีกที มีแต่คนถือกล้องมายืนเต็มไปหมด หลังปอมปอมเกิร์ลจบ พวกเรา (ที่ไม่ได้แข่งกะเขา) ก็โยกย้ายไปกินเบียร์กันที่ร้านโอยัวะ โต๊ะยาวมาก คุยกันได้ไม่หมด ก็คุยเป็นหย่อมๆ ไป คุยกันเพลินจนร้านเขาปิดไฟเป็นสัญญาณ เลยต้องโยกย้ายกลับไปที่บาร์แคมป์อีกครั้ง … เหมือนเดิม เพราะไม่ได้แข่งอะไรกับเขา ก็เลยมา นั่งเล่นเกมกันไปเรื่อยเปื่อย จนตีสองตีสาม ถึงได้เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านกับ @theniw @jiew และ @bact

ส่วนวันที่สองของบาร์แคมป์ ไม่ได้ไป นั่งดูถ่ายทอดจาก fukduk.tv และติดตามผ่านทวิตเตอร์แทน หัวข้อที่เสียดายที่ไม่ได้ฟังคือ TNOC (Thailand National Online Campaign) (ดูเพิ่มที่บล็อก @pittaya)

ถ้าให้นิยาม บาร์แคมป์ครั้งแรก คงเป็น “สดใหม่” ส่วนบาร์แคมป์ครั้งนี้ ถือว่า “กลมกล่อม” มีอะไรขาดๆ เกินๆ ไปบ้าง แต่รวมๆ แล้วก็สนุกดี

ขอบคุณทุกคนที่ประกอบกันให้บาร์แคมป์ครั้งนี้เกิดขึ้นมา ^^

หมายเหตุ– แก้ไขล่าสุด เมื่อ 14.25น. 1 ก.ค.52

อาทิตย์ที่ผ่านมา ไปอบรมเชิงปฏิบัติการที่ฮ่องกงมาเป็นเวลา 3 วัน (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)
เป็นการเดินทางที่ออกจะงงๆ หน่อย เพราะไม่ได้เตรียมตัวเท่าไหร่ (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)
ได้แวะไปเที่ยวเล่นมานิดหน่อยหลังการอบรมแต่ละวัน (อ่านรายละเอียดได้ที่บล็อกของทิวสน)

ตอนนี้กลับมาถึงเมืองไทยแล้วเรียบร้อย 

บล็อกนี้ลัดคิวเรื่องบาร์แคมป์ 3 (ยังจะเขียนอยู่เรอะ?) เล่าเรื่องประสบการณ์ตัดผมกับร้านแถวที่ทำงาน

ปกติแล้ว ไปตัดผมบ่อยมาก สองสามเดือนก็ต้องตัดที เพราะรำคาญ ถ้าเอามือรวบผมได้เมื่อไหร่แปลว่ายาวแล้ว ถึงเวลาตัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีร้านประจำ เห็นร้านแล้วอยากตัดก็ตัด แต่ต้องเป็นร้านแบบบ้านๆ อยู่ตามตึกแถว ประเภทมีช่างไม่กี่คน (เคยไปร้านในห้างครั้งนึง เหมือนเข้าไปในโรงงาน สระกับคนนึง ตัดกับคนนึง ไดร์กับอีกคนนึง มีกระจกเรียงเต็มไปหมด ให้ความรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องพิกล) ก่อนหน้านี้ พอดีแวะไปเชียงใหม่เลยแวะไปตัดผมร้านแม่ของเพื่อนที่ทำงาน

บอกแม่เพื่อน ว่าจะซอยสั้นธรรมดาและตัดผมหน้าม้า แม่ตัดเสร็จ รู้สึกว่าผมหน้ายังสั้นได้อีก เลยขอให้แม่เพื่อนช่วยตัดขึ้นไปอีก พอจะขออีกรอบ แกบอก พอแล้วเนอะ เดี๋ยวจะสั้นเกินไป ก็เลยเลยตามเลย (เข้าใจได้ว่า แกรับไม่ได้ เพราะแกตัดผมให้ลูกเรียบร้อยมาก)

ล่าสุด เพิ่งไปตัดผมแถวที่ทำงานมา หลังจากรู้สึกว่าผมยาวอีกแล้ว

พี่ช่างตัดผมเป็นเกย์ เป็นคนละเอียดมาก ถามด้วยว่าปกติสระผมบ่อยมั้ย เซ็ตผมรึเปล่า แถมชวนคุยไปๆ มาๆ เลยทำให้รู้ว่าในซอยมีคนตายบ่อย มีทั้งฆ่ากันตาย (ตึกที่ตัดผมอยู่เลย) ไฟช็อตตาย ผูกคอตาย ฯลฯ แต่เขาก็สรุปว่า เพราะซอยนี้คนอยู่กันเยอะ มันก็เลยเรื่องแยะ

เขาตัดๆ เล็มๆ ผมไปเรื่อย พอถึงผมหน้า เราก็บอกเอาหน้าม้าขึ้นไปเหนือคิ้ว เขาก็ตัดให้ โดยบอกว่าจะค่อยตัดขึ้นไปทีละนิดละกัน ถ้าจะเอาอีกก็บอก (เป็นใครก็คงต้องกลัวพลาด เดี๋ยวสั้นเกินแล้วจะซวย)

“เอ่อ ขอขึ้นไปอีกค่ะพี่”

“ค่ะ โอมั้ยค่ะ”

“อืมม ตัดอีกได้ไหมค่ะ”

“ค่ะ”

“ขึ้นไปอีกค่ะพี่”

“แร้วงงงงงงง ได้เลยค่ะ พี่จัดให้ อย่างงี้แปลว่าคิดมาจากบ้านแล้ว”

“แหะๆ อาจจะไม่ได้คิดก็ได้ค่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ อย่างงี้แปลว่าคิดมาแล้ว แต่อาจจะแบบ ไม่ได้ปรึกษาใคร”

“…แหะๆ” (อึ้งมวากกกกกก)

จากนั้น พี่แกก็เล่าว่า แกเองก็เป็น ระหว่างรอทำผมลูกค้าอยู่ (รอน้ำยาหรือไงเนี่ย) แล้วเกิดอยากตัดหน้าม้าขึ้นมา แกเลยตัดๆๆ พอกลับมาทำผมลูกค้ายังงง บลา บลา บลา…)

…………………..

ใจจริงอยากตัดขึ้นไปอีก แต่พอเจอทักก็เลยแอบไม่กล้าบอกเขาแล้วอ่ะ

• 1968 เชิงอรรถการปฏิวัติ โดย ธเนศ วงศ์ยานนาวา – ตอนที่รู้ว่าจะมีเวทีเสวนาเรื่องการปฏิวัติ 1968 ที่จุฬาฯ อยากไปมาก แต่บางครั้งก็ติดงาน บางครั้งก็ลืมสนิท เลยไม่เคยได้ไปสักครั้ง จากนั้นก็ได้อ่านบทความบ้างบางตอนในมติชนสุดสัปดาห์ คราวนี้สำนักสมมติรวมเล่มมาแล้วก็ไม่ควรพลาด!  
• ความไม่หลากหลายของความหลากหลายทางวัฒนธรรม โดย ธเนศ วงศ์ยานนาวา - หลังจากหยิบเล่มแรก คนขายที่บู้ท shine ก็บอกว่าถ้าซื้อเล่มนี้ด้วย แถมอีกเล่ม (ที่ยังไม่ออก) จะส่งตามมาให้ (โหดร้ายไปหน่อยที่ซื้อหนังสือด้วยเหตุผลนี้ แต่กลับมาบ้านเปิดอ่านก็ได้รู้ว่า เนื้อหาบางส่วนก็เอามาจากการเสวนาครั้งที่พลาดไปก่อนหน้านี้(อีกแล้ว)นี่เอง)
• What Uncle Sam Really Wants โดย Noam Chomsky แปลโดยภัควดี วีระภาสพงษ์ – วิพากษ์นโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ หนังสือค่อนข้างเก่าแล้ว (คำนำเขียนก่อนเกิด 9/11 ไม่กี่วัน)
• เล่าความจริงขบวนการนักศึกษารามคำแหง ยุคต้น 2514-2519 โดยศิลา โคมฉาย – ฟังเสียงนักศึกษารามฯ บ้าง
• ข่าวเจาะ เจาะข่าว โดยสมหมาย ปาริฉัตต์ - สมัยเรียนมหา’ลัย อาจารย์ที่สอนวารสารฯ ลิสต์เป็นหนังสืออ่านนอกเวลา เคยยืมกลับบ้านไปหลายหน แต่ไม่เคยได้อ่านเลย  พอมาเจออีกที เลยซื้อมาอ่านดู
• รัฐศาสตร์ไม่ฆ่า (Nonkilling Global Political Sciences) โดย ศ.เกล็น ดีเพจ แปลโดยศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์ - จดๆ จ้องๆ อยู่นาน พอจะไปซื้ออีกทีดันเหลือเล่มเดียว เยินนิดๆ
• คำสารภาพ  เล่มที่หนึ่งและเล่มที่สอง ของฌ็อง-ฌ้ากส์ รุสโซ
• ประวัติศาสตร์โลกใน 6 แก้ว (A History of the World in 6 Glasses) โดย ทอม สแตนเดจ แปลโดย คุณากร วาณิชย์วิรุฬห์
• เพชฌฆาตอารยธรรม (The Winds of Change) โดย Eugene Linden แปลโดย คุณากร วาณิชย์วิรุฬห์ เล่าประวัติศาสตร์ของสภาพภูมิอากาศ
• ประวัติศาสตรโลกผ่านเกลือ โดย Mark Kurlansky เรืองชัย รักศรีอักษร แปล สามเล่มนี้ขายในแพคเดียวกัน ช่วงนี้อยากอ่านประวัติศาสตร์เลยซื้อมา
• เศรษฐศาสตร์แห่งชีวิต  โดย Tim Harford แปลโดย สฤณี อาชวานันทกุล วันก่อนอ่านบล็อกของ @markpeak ว่า เจอแต่ชื่อ “สฤณี” ตอนนั้นยังไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เพราะยังไม่เจอกับตัว แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้ ตื่นนอนมาเห็นหนังสือ  mud ที่น้องซื้อมาวางอยู่บนเตียง เลยหยิบมาอ่านซะหน่อย เปิดไปเจอบทความเกี่ยวกับ watchmen พลิกไปดูชื่อคนเขียน “สฤณี” !!
• สมัครสมาชิก underground buleteen ว่าจะสมัครอยู่หลายรอบ แต่ขี้เกียจกรอกใบสมัคร-โอนเงิน เลยไปสมัครซะที่บู้ท

ป.ล.ชอบเชิงอรรถของหนังสือ อ.ธเนศ – ปกติแล้ว หลาย สนพ.จะวางเชิงอรรถไว้หลังเนื้อหา แต่ สนพ.สมมติ วางไว้ข้างๆ กันเลย อ่านง่ายดี 

เปล่า ไม่ได้จะเล่าเรื่องเบราเซอร์ แต่จะเล่าเหตุการณ์เมื่อตอนค่ำ

วันนี้ ใช้ชีวิตช่วงบ่ายอยู่ในห้องสมุด เพื่อหาข้อมูลเขียนงาน ขากลับรู้สึกอยากนั่งลมโกรกๆ เลยเลือกไปนั่ง 47 ที่ป้ายรถเมล์ตรงท่าช้าง ระหว่างรอก็นึกทวนในหัวว่ามีงานอะไรที่ต้องทำอีกบ้าง ใกล้วันหยุดทีไร งานจี้ตูดทุกที … งานที่ต้องส่งคืนนี้ งานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ข้อมูลที่ต้องหาเพิ่ม งานที่ต้องปริ้นท์ …. โครม … รถชน? หันไปดูทางหัวมุมตรงลานท่าช้าง (เขาเรียกงี้ป่าว) ภาพที่เห็นคือ รถเมล์เล็กสีเขียว สาย 203 เสยสามล้อขึ้นมาบนฟุตบาท พวกพี่ผมยาวที่นั่งกันอยู่ที่ด้านหลังป้ายรถเมล์ (ดูตอนหลังเห็นมีกีตาร์ เป็นคนที่มาเป็นเล่นเพลงเปิดหมวก?) ตะโกน “เฮ้ยๆๆๆ” แล้วก็วิ่งๆๆๆๆๆ ไปที่จุดเกิดเหตุ ไอ้เราก็วิ่งไปกับเขาด้วย (ไปหมดป้ายอะ มันใกล้กันมาก)

“อย่าหนีนะมึง” พี่ซักคนตะโกน “อย่าลงมานะเว้ย” “อยู่บนนั้นแหละ” … และอีกหลายประโยค ทุกคนวิ่งไปที่คนขับก่อนเลย สงสัยมีชนแล้วหนีบ่อย เราและคนที่รอรถอื่นๆ เดินไปใกล้พี่สามล้อ แกกระเด็นออกมานอนนิ่งๆ (ไม่ได้สลบ แต่ท่าจะขยับไม่ได้) เห็นแกยังมีสติอยู่ก็ค่อยโล่ง กระเด็นออกมาไกลเหมือนกัน แบตเตอรี่รถนี่กระเด็นออกมาด้วย รถสามล้อ ไปๆ มาๆ ก็ไม่ต่างจากมอเตอร์ไซค์นะ ไม่มีอะไรห่อหุ้ม บุบไปเกือบครึ่งคัน ส่วนรถเมล์กระจกหน้าแตกลงมาหมด ผู้ชายเสื้อแดงคนนึงที่ยืนรอรถอยู่ (ติดเข็มกลัดคุณซาบซึ้งที่กระเป๋าด้วย) มีขึ้นไปตรวจความเสียหายบนรถเมล์ด้วย (วิ่งเร็วมาก) ซักพักนึง ก็มีรถมา รถของหน่วยดับเพลิงมาก่อนเลย … (ก็ยังทำไรไม่ได้) หันไป เฮ้ย 47 มา (รถฟรีด้วย) แล้วก็… ไปแล้ว กรรม…

ซักพัก รถที่มีคนที่น่าจะสามารถพยาบาลเบื้องต้นได้ก็มา พี่ผู้หญิงคนนึงมาพร้อมถุงมือยางสีขาวหนึ่งข้าง มาจับๆ พี่สามล้อ แล้วก็ตะโกนกัน “ดามแขนเลยๆ” “เช็คหัวไหล่ด้วย ไหล่อะ” พี่สามล้อถูกตัดขากางเกงขวาด้วย แต่ไม่รู้ว่าเป็นไร อีกแป๊บ รถมอเตอร์ไซค์ของตำรวจก็มา พอเห็นว่า เริ่มครบเซ็ตเลยเดินกลับมานั่งรอรถเมล์ต่อ ก็เห็นรถพยาบาลอีกคันจากรพ.กลางวิ่งมา (งง มีหลายคันมาก) อีกแป๊บก็มีมอไซค์ของหน่วยกู้ภัยอะไรซักอย่างวิ่งมาอีกสามคัน (มีไฟไซเรนด้วย วิ้งๆ มาก) แล้วอีกพัก รถกระบะของตำรวจ สน.พระราชวังก็วิ่งมา จอดเลนถัดจากรถคันอื่นๆ ซะงั้น (ตรงนั้นมีแค่สองเลน ไปกลับอย่างละเลน แต่ตรงหัวมุมมันพอมีที่หน่อย) กลายเป็นรถตำรวจทำให้รถติดซะเอง พักใหญ่ๆ ตำรวจก็คุมตัวพี่คนขับรถเมล์มา กระเป๋าก็เดินมาด้วย (เดาว่าเป็นแฟนกัน แหนะ รู้ได้ไง)  

หลังจากอยู่ตรงนั้นได้ครึ่งชั่วโมง 47 อีกคันก็มา พอขึ้นรถ พี่คนขับชะลอดู พี่กระเป๋าชะโงกดู คนขับตะโกน “เฮ้ย รถตำรวจ”  “เฮ้ย อะไรวะ ปิดถนนเหรอ” “เฮ้ย ม็อบปิดถนนเหรอ” …. เอ่อ ม็อบจะมาปิดท่าช้างทำไมพี่… “รถชนพี่ รถเมล์ชนสามล้อ” เราตะโกนบอก เพราะกลัวแกจะจินตนาการไกลไปกว่านั้น จากนั้น พี่กระเป๋าก็วินิจฉัยว่า รถสามล้อท่าทางจะต้องซื้อใหม่ลูกเดียว แล้วเอาป้ายทะเบียนเก่ามาใส่ ส่วนพี่คนขับก็แปลกใจว่า 203 มาโผล่ตรงนั้นได้ไง เพราะ 203 ต้องเลี้ยวตั้งแต่ตรงแยกสนามหลวงแล้ว ถ้าเป็นสาย 1 ก็ว่าไปอย่าง (ว่างมากใช่ไหม เก็บรายละเอียดมาหมด)

ตั้งแต่ตอนเหตุเกิดตอนสองทุ่มครึ่งโดยประมาณ จนถึงตอนนี้ เรายังงงๆ อึ้งๆ ไม่หายเลย เรื่องงง เรื่องงาน ที่คิดไว้ก่อนหน้านั้น ตอนนี้กระจัดกระจายไปกับเสียงรถชนหมดแล้ว TT_TT  

พอดีกำลังมีอารมณ์ … ความรู้สึกบางอย่างและหลายอย่างกับการส่งต่ออีเมล เลยคิดถึงบทสนทนารอบตัวที่เกิดในต่างกรรมต่างวาระก่อนหน้านี้ แต่พูดถึงเรื่องเดียวกันคือการฟอร์เวิร์ดเมลขึ้นมา

เราเองยังคิดได้ไม่สุด แต่เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านและหมกมุ่นไปกว่านี้ เลยไปขออนุญาตเจ้าของข้อความ “ผลิตซ้ำ” มันไว้ก่อน เพื่อคิดต่อในภายหลัง …

 “การส่งต่อ มันคือการผลิตซ้ำข้อมูล…  การกดฟอร์เวิร์ดมันง่ายก็จริง แต่ต้องตรวจสอบตัวเองว่า เราส่งต่อนั้นเพื่ออะไร เพราะผู้กดส่งต่อก็คือผู้ผลิตซ้ำข้อมูลใหม่…ดังนั้น ต้องทบทวนว่า ที่ส่งไปน่ะ เพื่ออะไร ระหว่าง ๑ เชื่อว่าเป็นข้อเท็จจริง พิสูจน์ได้ เอาเลย… ส่งโลด และร่วมรับผิดชอบในข้อมูลนั้นด้วย / ๒ ส่งต่อเพื่อเล่นสนุกกับข้อความความเห็น หรือเพื่อประจานบุคคลในเนื้อหานั้นๆ ก็ต้องระมัดระวังให้มากๆ เพราะหากมันไม่ใช่ข้อเท็จจริง ที่พิสูจน์ได้ มันเท่ากับกำลังก่อ criminal”

 โดย @theniw [CC]

โดยธรรมชาติของการฟอร์เวิร์ดเมล เมลที่ถูกฟอร์เวิร์ดจะมีชีวิตอยู่ด้วยตัวเองจากการส่งต่อ และการมีวิวาทะต่อ โดยการเพิ่มเติมเนื้อหาลงไปท้ายอีเมลอย่างที่เราทำนั่นแหละ ซึ่งนี่เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของมัน อย่างที่เราจะเห็นได้จากการฟอร์เวิร์ดเมลที่หลายๆ ครั้งพบว่า เมลอันเดิมๆ วนกลับมาที่เราอีกหลายๆ รอบ และบางครั้งก็ใช้เวลาหลายปี 

ด้านหนึ่ง ฟอร์เวิร์ดเมลมันก็คือพื้นที่ในอีกรูปแบบหนึ่ง ที่มีวิธีปะทะสังสรรค์ระหว่างผู้ใช้ ต่างกับเว็บบอร์ดเพียงว่ามันไม่ฉับพลัน เท่านั้นเอง ยุ้ยเลือกตอบกลับแบบนั้น ด้วยความมุ่งหมายเพื่อให้มันไปต่อ แต่มีการเพิ่มเติมประเด็น ไม่ได้มุ่งหมายให้ผู้ส่งต่อต้องแสดงความรับผิดชอบอะไร ด้วยการส่งไปจนเจอต้นตอจริงๆ 

เพราะสิ่งที่เขียนในฟอร์เวิร์ดเมลแบบนี้ มันมุ่งสื่อกับคนอ่านคนอื่นๆ ไม่ใช่คนคนเขียนคนแรก…ยุ้ยไม่คิดว่าจะมีการตีความตรงตัวแบบนั้น เพราะนี่เป็นกรณีฟอร์เวิร์ดเมล ไม่ใช่เมลที่คุยสื่อสารในเรื่องเฉพาะอย่างใดอย่างหนึ่ง

ข้อสมมติฐานของยุ้ยคือ ฟอร์เวิร์ดเมลคือพื้นที่ในโลกไซเบอร์ที่สำคัญอีกที่ ที่จริงๆ แล้วคือพื้นที่สาธารณะ เพียงแต่มันถูกส่งผ่านโดยเมลส่วนบุคคลเท่านั้นเอง และในช่วงที่ผ่านมา เราจะพบว่าการ propaganda โดย 2 ขั้วอำนาจก็ทำผ่านอีเมลที่ถูกฟอร์เวิร์ดอย่างเข้มข้นไม่แพ้เว็บบอร์ด และเราในฐานะเจ้าของอีเมลหนึ่ง ก็สามารถมีส่วนร่วมได้ ทั้งด้วยการไม่ส่งต่อ ส่งต่อ หรือตอบกลับ กรณีนี้ยุ้ยเลือกตอบกลับ ซึ่งจริงๆ มันก็คือการส่งต่อข้อความของยุ้ยเท่านั้น ทั้งนี้ โดยข้อสมมติฐานว่าอีเมลนี้ ผู้ส่งต่อน่าจะได้รับแบบรับต่อๆ มาอีกทีเหมือนกัน น่าจะไม่ใช่ได้มาโดยวิธีพิเศษ ซึ่งการที่เราเป็นเพียงผู้ส่งต่อข้อมูลในกรณีใดๆ ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วสำหรับฟอร์เวิร์ดเมล คือ วันหนึ่งเราได้ฟอร์เวิร์ดเมลมา แล้ววันรุ่งขึ้นเราได้ฟอร์เวิร์ดเป็นการตอบกลับจากคนอีกกลุ่ม นี่เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วในโลกอินเทอร์เน็ตและเราคิดว่าทุกคนน่าจะมีประสบการณ์อันนี้ดี 

การตอบฟอร์เวิร์ดเมลจึงไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หากแต่มันก็คืออีกพื้นที่หนึ่งของการโต้ตอบหรือการวิวาทะกับ propaganda หนึ่ง ซึ่งได้ผลไม่เฉียบพลัน แต่มันจะไปมีชีวิตของมันเอง โดยเราไปตามควบคุมมันไม่ได้ (ในกรณีที่มันถูกส่งต่อไป)

โดย พี่ยุ้ย (มีการตัดต่อเล็กน้อย แต่ยังคงแนวคิดเอาไว้)

“เคยมีอยู่ช่วงนึงที่ผม
ตั้งหลัก ตอบโต้กับอีเมล fw
แบบมั่วๆ
ด้วยการ reply กลับไป ด้วย
ข้อมูลอีกมุมหนึ่งของ
เนื้อหาในอีเมล
ซึ่งไม่รู้ว่าได้ผลในเชิง
ความคิดมากหรือน้อย
(ไม่รู้จะติดตามผลยังไง :p)

แต่พอมาสังเกตหลังๆ คนที่
เคยส่งให้เราก็จะเลิกส่ง
ไม่รู้ว่า เลิกเพราะอ่าน
ที่เราส่งกลับไป หรือเลิก
เพราะคิดว่าอย่าส่งให้
มันดีกว่า :p”

โดย น้า @poakpong

เมื่อเช้าตื่นทันกินข้าวเช้าพร้อมที่บ้าน พอเดินไปหยิบจาน ช้อน ส้อม เพื่อกินข้าว พอดีว่ามีส้อมวางอยู่ในแก้วใบนึงบนโต๊ะก่อนแล้ว แม่บอกว่า “ส้อมอันนั้นกินได้” ด้วยความอยากแกล้ง เลยแกล้งถามแม่ว่า “ส้อมที่ไหนกินได้” แม่บอกว่า “ส้อมเขียวหวานไง” โอ้ว … ช่างคิดได้ แถมไวมาก ตั้งตัวไม่ทัน ด้วยความอยากลองมุข พอพ่อตามมาสมทบนั่งกินข้าวด้วย เลยถามพ่อ “ส้อมอะไรกินได้ รู้เปล่า” พ่อบอก “ไม่รู้” พอเฉลยว่า “ส้อมเขียวหวาน” พ่อเงียบไปแป๊บนึง แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “ไม่ใช่ ส้อมตีน เหรอ” …

หลังจากอ่านบล็อก เรื่องพุธนี้หยุดไหม  ของ @ipats แล้ว ก็นึกเรื่องที่ใกล้ๆ กันขึ้นมาได้

ตามปกติ ที่ออฟฟิศจะมีอาจารย์มาสอนภาษาอังกฤษทุกวันพุธ เมื่ออาทิตย์ก่อน หลังเลิกเรียน Alec ครูที่สอน ถามขึ้นว่า อาทิตย์หน้าเป็นวันหยุดรัฐธรรมนูญ ทุกคนจะมาเรียนกันรึเปล่า 

เลยตอบไปว่า ยังไงก็ได้ เพราะรัฐธรรมนูญไม่ได้มีความสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว (หลังจากถูกฉีก ถูกปู้ยี่ปู้ยำซะเละ)

Alec เลยบอกว่า วันที่ 10 นี้ก็เป็นวันสิทธิมนุษยชนสากลด้วย แต่ว่าสิทธิมนุษยชนก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรแล้วเหมือนกัน

[บล็อกนี้ประชาสัมพันธ์คอนเสิร์ตที่น้องชายกับเพื่อนๆ ร่วมกันจัดจ้า]

แบ่งกันนะคอนเสิร์ต

นักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ มธ. จะจัด “แบ่งกันนะ คอนเสิร์ต” มี Friday, Groove Riders, Lipta, Scrubb, Buddhist Holiday และ Safe & Spoonful วันอาทิตย์ที่ 18 มกราคม 52 ที่หอประชุมใหญ่ มธ. ท่าพระจันทร์

บัตร 350 บาท ทุกที่นั่ง สนใจซื้อบัตรได้ที่ ร้านน้องท่าพระจันทร์/ ร้าน SO COOL มธ.รังสิต/ โทรหา แพม: 08-6779-8709 จักร: 08-1623-1173

รายได้หลังจากหักค่าใช้จ่ายมอบให้กับมูลนิธิ รพ.ธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ

http://lartsconcert.hi5.com