Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Posts Tagged ‘บุคคล’

ที่รัฐสภา ในโรงอาหารเขตร้อน (เขตหนาวเป็นของ “ผู้ทรงเกียรติ”) มีร้านขายน้ำอยู่ร้านหนึ่ง ป้าคนขายชื่อ ป้าจุก แกขายพวกน้ำต่างๆ น้ำแดง น้ำเขียว นมเย็น ชาเย็น กาแฟโบราณ กาแฟเนส น้ำบ๊วย ฯลฯ วันหนึ่งน้องคนหนึ่งทักขึ้นว่า ป้าแกขายกาแฟมีจุดยืนและยึดมั่นในหลักการเนอะ พอถามว่าทำไม น้องตอบว่า เพราะแกชงทีละแก้ว ทีละแก้ว ให้ลูกค้า ทั้งที่ถ้าเอาเร็วเข้าว่า แกชงใส่โหลไว้แล้วเทขายเอาก็ได้ สะดวกกว่ากันเห็นๆ ยิ่งลูกค้าเยอะขนาดนั้น ถ้าทำอย่างที่ว่า ขายได้เยอะขึ้นอีกพะเรอเกวียน เพราะมีหลายครั้งที่คนสั่งรอนานจนเปลี่ยนใจ แต่ป้าจุกไม่ได้ทำอย่างนั้น แกยังคงชงทีละแก้วๆ

เพราะฉะนั้น เราเลยยกให้แกเป็นคนชงกาแฟที่มีจุดยืน

หลายวันต่อมา น้องอีกคนทักว่า ป้าจุกแกขายกาแฟข้ามชาติ … อะไรฟระ … “ก็สั่งชาตินี้ได้ชาติหน้าไง” อื้มมม… จริงแฮะๆ เรื่องของเรื่องคือรอนาน เพราะคนสั่งเยอะมาก และแกก็ทำทีละแก้วอย่างที่เล่าไปแล้ว

ป้าจุก คนขายกาแฟข้ามชาติ… 🙂

image854.jpg

Advertisements

Read Full Post »

          “จารีตการเขียนรัฐธรรมนูญ เป็นมือที่มองไม่เห็น แม้จะไม่ใช่หัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้าของมาราโดนา (ฮาลั่นห้อง) เพราะว่าหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้าของมาราโดนานั้นทั่วโลกมองเห็น เพียงแต่ว่ากรรมการในสนามมองไม่เห็น แต่ว่ามีความสำคัญในระนาบเดียวกับ Invisible Hand ของ Adam Smith ในขณะที่ Invisible Hand ของ Adam Smith ทำหน้าที่กำกับตลาดผลผลิตและตลาดปัจจัยการผลิต

          จารีตการเขียนรัฐธรรมนูญ ทำหน้าที่กำกับการเขียนรัฐธรรมนูญ ผมคิดว่านักสังคมศาสตร์มีความจำเป็นที่จะต้องหันกล้องส่องให้เห็นว่า ในสังคมการเมืองไทยมี ‘จารีตการเขียนรัฐธรรมนูญ’ ซึ่งเป็นกฎกติกาว่าด้วยการเขียนรัฐธรรมนูญที่ไม่มีลายลักษณ์อักษร”    
                                                                                                   >>>รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ 

ก่อนหน้านี้ ตั้งใจจะเอาข่าวปาฐกา “จารีตรัฐธรรมนูญไทยกับสันติประชาธรรม” ที่อ.รังสรรค์ พูดในวันคล้ายวันเกิดของอ.ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ที่มธ. มาโพสต์ เพราะเห็นว่าน่าสนใจดี แต่ไปๆ มาๆ ปรากฎว่า ฉบับเต็มมาซะก่อน

ขอเอาลิ้งค์ลงไว้ทั้งสองอันแล้วกัน

ข่าว: รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ : จารีตรัฐธรรมนูญไทยกับสันติประชาธรรม

รายงาน: คำต่อคำ: ปาฐกถาป๋วย อึ๊งภากรณ์ ครั้งที่ 10 “จารีตรัฐธรรมนูญไทยกับสันติประชาธรรม” โดย ศ.รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์”

Read Full Post »

แด่การจากไปของยายคนที่สอง

ตอนเราเกิดมา ยายแท้ๆ ก็เสียไปแล้ว เลยไม่มียายเป็นของตัวเอง เพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่า เด็กที่ไม่ได้อยู่กับปู่ย่าตายาย จะเป็นเด็กก้าวร้าว ก็ไม่รู้ว่าจริงไหม (อาจจะจริง) ยายของเพื่อนข้างบ้านคนนี้ไม่ค่อยสบายมาตั้งแต่ช่วงปีใหม่ ก่อนที่เพื่อนจะกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษ เราเองไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ว่ายายเป็นไงบ้าง หรือไม่สบายยังไง เพราะกว่าจะกลับบ้านก็ดึกแล้ว จะได้แวะไปก็ช่วงเช้าก่อนออกไปทำงาน ในวันที่ไม่ได้ตื่นสาย –ซึ่งก็มีไม่กี่วัน–ล่าสุดที่เจอยายคือ หลังตรุษจีน ยายเล่าว่ากินข้าวไม่ลง แกเลยนั่งกินขนมจีน แต่ก็กินได้นิดหน่อย ก่อนลาไปทำงาน ยายเอาส้มให้ 2 ลูก บอกว่า ส้มยายอร่อย เอาไปกินที่ทำงาน ทีแรกว่าจะเอาไปไว้ที่บ้านก่อน แต่ก็เปลี่ยนใจเอาไปกินด้วยดีกว่า “ส้มของยายอร่อยจริงๆ นะ”

เมื่อไม่มีกี่วันก่อน เพื่อนบอกมาทางเอ็มว่า ยายล้มในห้องน้ำ ฝากใครดูให้หน่อย เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน เราเลยโทรไปบอกที่บ้านให้ช่วยดูให้ ต่อมาได้รู้ว่า ยายไปนอน ร.พ.ให้น้ำเกลือ และเข้าไอซียู ที่บ้านและลูกชายของแกบอกว่า ถึงมือหมอแล้วคงไม่เป็นไร อาจเพราะแกกินข้าวไม่ได้และอายุมากแล้ว พอล้มเลยเป็นหนัก

วันนี้ ตอนกินข้าวเย็นกับที่บ้านเลยได้รู้ว่ายายเสียแล้ว เมื่อตอนสี่โมงเย็นวันนี้

เหมือนถูกจู่โจม…

วันก่อนก็เพิ่งรู้ว่า อาแปะข้างบ้าน (อีกข้างนึง) เสียแล้ว ตอนเด็กๆ เรากับเพื่อนข้างบ้านหลานยายไปเล่นกับลูกสาวแกบ่อย จำได้ว่าชอบไประบายสีเล่นกัน หลังจากอาอึ้มหรืออาอี้ (จำไม่ได้ว่าเรียกเค้าว่าอะไร) เมียของแปะเสีย เราก็ไม่ค่อยได้ไปเล่นบ้านแกอีก อาจเพราะเริ่มโตแล้วด้วยมั้ง ล่าสุดที่เจออาแปะน่าจะเป็นวันที่เอาจดหมายของบ้านแกไปให้อย่างที่เคยทำ (บ้านเราเหมือนhub จดหมายบ้านไหนก็เอามาลงตรงนี้หมด บางทีบ้านเลขที่ใช่ แต่คนละเขตกัน พระโขนงโน่น บุรุษไปรษณีย์ยังเอามาให้เลย) บางครั้งแกจะออกมารับ บางครั้งก็ให้วางไว้หน้าบ้าน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกับแกเท่าไหร่ ส่วนมากก็ยิ้มให้กันซะมากกว่า

จบดีกว่า…

Read Full Post »